چه چیزی آن را از تراکنش‌های دیگر متمایز می‌کند؟
یک تراکنش معمولی، کوین‌هایی را خرج می‌کند که از قبل وجود دارند. تراکنش کوین‌بیس یک ورودی دارد که به هیچ‌چیزی اشاره نمی‌کند، چون کوین‌های جدید ایجاد می‌کند. به‌جای امضایی که در ورودی معمولی قرار می‌گیرد، یک فیلد آزاد دارد که حداکثر 100 بایت است.
از 2013 به بعد، این فیلد باید با ارتفاع بلاک شروع شود. ماینرها نانس اضافه را آنجا می‌گذارند و استخرها اغلب نامشان را هم اضافه می‌کنند. اولین نمونه، در بلاک پیدایش، تیتر روزنامه‌ای را در خود دارد: «The Times، 03/Jan/2009: صدراعظم در آستانه دومین کمک مالی به بانک‌ها»
حداکثر چقدر می‌تواند پرداخت کند؟
حداکثر به‌اندازه یارانه بلاک به‌اضافه کارمزدهای آن. در حال حاضر یارانه 3.125 BTC است و کارمزدها به‌طور میانگین حدود 0.020 BTC به هر بلاک اضافه می‌کنند (برآورد زنده، با به‌روزرسانی ساعتی). اگر بیشتر از این مطالبه شود، همه نودها بلاک را رد می‌کنند. اگر کمتر مطالبه شود، مابه‌التفاوت برای همیشه از دست می‌رود؛ بعضی بلاک‌ها اشتباهی همین‌طور ساخته شده‌اند.
خروجی‌ها می‌توانند به هر آدرسی بروند. استخر معمولاً پرداخت را به یکی از آدرس‌های خودش می‌فرستد و بعد سهم اعضا را جداگانه می‌پردازد. از زمان SegWit، تراکنش کوین‌بیس یک خروجی کوچک هم دارد که تعهدی به داده‌های شاهد بلوک ثبت می‌کند.
چرا نمی‌توان آن را بلافاصله خرج کرد؟
کوین‌های کوین‌بیس باید تا ساخته‌شدن 100 بلاک دیگر روی آن صبر کنند؛ حدود 16 تا 17 ساعت. ممکن است بلاک در رقابت عقب بماند و کهنه شود و پاداشش هم از بین برود. این انتظار جلوی خرج‌کردن کوین‌هایی را می‌گیرد که ممکن است ناپدید شوند. صرافی Coinbase چیز جداگانه‌ای است که فقط اسم مشترکی با آن دارد.
منابع
- Coinbase · Bitcoin Wiki
- مرجع زنجیرهٔ بلاک: سربرگ‌ها، درخت‌های مرکل، هدف · مستندات توسعه‌دهندگان بیت‌کوین
- راهنمای زنجیره بلاک · مستندات توسعه‌دهندگان بیت‌کوین
آمار زندهٔ این صفحه از API CloudMineCrypto و داده‌های عمومی زنجیره می‌آیند، مرتب به‌روزرسانی می‌شوند و محل نمایششان مشخص شده است. صرفاً آموزشی است و توصیهٔ مالی نیست.